Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

Romantic Love Song Strengthening the Bonds of love

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΛΙΟ!!!!!!!!!!

ΒΓΗΚΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ,ΒΡΕΧΕΙ,Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΡΥΠΑΕΙ ΤΑ ΡΟΥΘΟΥΝΙΑ ΜΟΥ,ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ.ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΗΣΥΧΙΑ,ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ,ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,ΤΡΩΝΕ,ΦΙΛΙΟΥΝΤΑΙ,ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΝΤΑΙ.ΜΟΝΟΣ,ΣΚΕΦΤΟΜΑi ΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΗΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΑΝΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΣΤΙΣ ΩΡΕΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.ΚΡΥΟ,ΒΡΟΧΗ,ΑΕΡΑΣ,ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΡΧΕΤΑΙ,ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕ.ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ.ΜΟΥ ΕΛΕΙΨΕ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ,ΟΙ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΝΥΧΤΕΣ,Η ΚΑΡΔΙΑ ΟΜΩΣ ΖΕΣΤΑΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.ΟΝΕΙΡΑ,ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΕΣΤΗ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΑΤΙΑΣ ΟΤΑΝ ΑΝΤΙΚΡΙΖΕΙΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΚΑΙ ΔΑΚΡΙΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ.ΑΝΑΜΝΗΣΗ,ΣΤΙΓΜΕΣ ΧΑΡΑΣ ΛΥΠΗΣ.ΟΛΑ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΑΙΣΘΗΣΗ,ΜΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.ΣΑΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΠΟΛΕΜΟΥΣΕ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΓΙΝΕΙ ΕΝΑ ΟΛΟΙ ΜΑΣ.ΣΚΟΤΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ,ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ.ΓΙΝΑΜΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΜΑΣ.Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΧΕΙ ΧΑΘΕΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ,ΤΗΝ ΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΑΚΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ.ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ,ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΧΑΡΙΣΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΡΤΑ.Η ΑΝΑΣΑ ΚΟΒΕΤΑΙ Η ΖΩΗ ΠΟΤΕ Η ΨΥΧΗ ΖΕΙ.ΚΡΑΤΑΩ ΕΓΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΣΥ ΑΠΛΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣ.ΖΗΣΕ,ΓΕΛΑ,ΗΡΘΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΞΑΝΑ.ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΚΑΝΕΙΣ,ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΗ.ΧΑ ΧΑ ΣΕ ΒΡΗΚΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΔΩΣΕΣ.ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΡΙΣΩ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΜΟΥ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.ΕΧΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ,ΕΧΩ ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΟΥ,ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΚΟΥΒΕΡΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ.ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΞΑΝΑ.ΚΥΛΗΣΑΝ ΟΙ ΩΡΕΣ ΜΑΚΡΙΑ,Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΩ ΧΑΡΑΞΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΜΕ ΚΟΙΤΑΕΙ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΙΛΟΥΕΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΞΑΦΝΙΚΑ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ.ΕΝΤΟΝΗ ΖΩΗΡΗ ΚΑΙ ΒΙΑΣΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΑΡΧΩ.ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ,ΤΟ ΝΙΩΘΩ ΝΑ ΜΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΠΙΣΩ ΜΟΥ.ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ,Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΣΚΙΑ ΜΑΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ.ΑΛΛΑ ΠΑΛΙ ΟΧΙ,ΠΟΙΟΝ ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ;ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ,ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ,ΦΕΥΓΕΙ ΜΑΚΡΙΑ.ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΤΡΕΧΩ,ΛΑΧΑΝΙΑΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΕΔΩ,Η ΜΟΝΗ.ΘΑ ΜΕ ΦΤΑΣΕΙ ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΛΛΗΣΕΙ ΠΑΛΙ ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΕΝΟΧΛΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΣΠΡΩΧΝΕΙ ΝΑ ΣΕ ΒΡΩ.ΑΔΕΙΑ ΚΕΝΑ ΒΡΑΔΙΑ ΝΑ ΨΑΧΝΩ,ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΚΡΥΟ ΤΡΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ,ΠΑΓΩΝΕΙ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΩ.ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΑΨΑΝ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ,ΟΛΑ ΧΑΘΗΚΑΝ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΑ ΒΙΑΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ.ΙΔΕΕΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ,ΕΝΑ ΡΙΓΟΣ ΔΙΑΠΕΡΝΑ ΤΟΥΣ ΑΔΕΝΕΣ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΕ ΤΡΕΜΟΥΛΟ.ΜΗΝ ΦΟΒΑΣΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΣΟΥ,ΤΟΥΣ ΦΡΑΖΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΕΓΩ.ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑ ΕΓΩ ΞΕΧΝΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΚΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΙΣΩ ΜΟΥ.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΕΝΑ Μ΄ΑΥΤΗΝ,ΝΑ ΣΗΚΩΣΩ ΤΗΝ ΓΡΟΘΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΩ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΣΩΘΗΚΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.ΧΤΥΠΑ,ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ..ΠΟΝΑΣ Ε;ΧΤΥΠΑ ΞΑΝΑ,ΜΑΤΩΣΕ..ΒΡΕΧΕΙ ΕΔΩ,Ο ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΥΣ.ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΙΟ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΑ.ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΣΤΗ ΒΡΟΧΗ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΤΙ,ΟΤΙ ΘΕΛΕΙΣ,ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΖΩΗΣ.ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ.ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙΣ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΘΑΡΓΟ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ.ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ,ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΩ ΠΟΤΕ.ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΛΥΣΟΔΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΣΑΝ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ.ΑΣΤΑ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΝ,ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΣΤΕΡΗΘΕΙ,ΟΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑΝ,ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ.ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΤΟ ΑΥΡΙΟ,ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ,ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΛΕΙΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ.ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΚΡΕΜΙΣΤΕΙ ΓΙΑ ΚΑΣΤΡΑ,ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΚΑΛΥΒΕΣ.ΑΥΤΟ ΘΑ ΚΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΙΣ ΖΗΛΕΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΚΡΕΜΙΣΤΟΥΝ ΚΙ ΑΥΤΕΣ ΟΠΩΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΟΥ,ΘΕΛΩ ΠΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΑ ΦΤΑΝΩ.Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΣΤΟΧΩΝ,ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΧΟΥΝ ΣΒΗΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ.ΚΑΜΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΑΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΛΑ Η ΜΠΟΡΩ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΕΛΠΙΖΩ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΩ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΑ ΠΑΛΙΑ.ΙΣΩΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΚΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ,ΚΑΤΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙ.ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ,ΤΟΣΟ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΖΕΣΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΦΩΤΙΣΕΙ ΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΔΙΑΣΧΙΖΩ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ.ΦΟΒΑΣΑΙ;ΡΩΤΑΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,ΡΩΤΑΩ ΕΣΕΝΑ,ΡΩΤΑΩ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ,ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΔΙΟΙ ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ.ΝΑΙ ΦΟΒΑΜΑΙ,ΦΟΒΑΣΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ.ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ.ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ Η ΛΑΘΟΣ,ΑΛΗΘΕΙΑ Η ΨΕΜΑ,ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ Η ΨΕΥΔAIΣΘΗΣΗ.ΑΡΑΓΕ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ;

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010